Meta BlogNote

Ja, dat krijg je dan natuurlijk, als je PhD-blog toch dagboekachtig wordt en je af en toe iets neertikt over je studenten: Do I bitch about students too much? vraagt Bitch PhD zich af. Wenee, meid. Je behandeling van studentensmoezen is om van te smullen.

Herkenbaar voor elke docent… Ik heb er zelf een streep onder gezet: ik hoef helemaal niet te horen om welke reden studenten niet zijn toegekomen aan het tijdig voldoen aan cursusvereisten. Het maakt mij immers niet uit wat de preciese reden is. Het kan ziekte zijn, de dood van een dierbare, liefdseverdriet, een kater, of gewoon geen zin. Zulke dingen gebeuren. Maar ik ben geen rechter die een oordeel geeft over het waarheidsgehalte of de ethische waarde van het motief – ik geef een oordeel over geleverde prestaties, en over extra inzet en compensaties bij eventueel gemiste bijeenkomsten en opdrachten. Niks meer, niks minder.
Sommige studenten vinden dat onrechtvaardig, want het verlies van een dierbare is inderdaad wat anders dan te veel feesten. Maar ik blijf erbij: ik kan en wil geen oordeel geven over 'eigen schuld of niet'; ik geef oordelen over prestaties en inzet.

Ah, studenten – die meestal leergierige, vaak creative maar veel-te-gauw-tevreden-zijnde wezens met nog zoveel andere dingen aan hun hoofd! Goud hebben ze soms in handen, maar ze zien het niet. In een bijzin of voetnoot, of vaak geheel tussen de regels verstopt zit dan een fundamentele kritiek op een gangbare theorie. Of ze laten tussen neus en lippen een nieuw concept vallen. Uitbraden die handel, jonges en meisjes! Veel meer tamtam maken! Academische tamtam, dat wel. Met veel voetnoten en referenties. We zitten hier niet om theorie?n braafjes 'toe te passen', we zitten hier om ze te bekritiseren, om ze verder te ontwikkelen. Zo komt de wetenschap verder.

Er zijn natuurlijk ook minder ge?nspireerde types, ook onder TFT'ers (Theater- Film- en Televisiewetenschappen) en CIW'ers, (Communicatie- en Informatiewetenschappen), zelfs al hebben ze mooie vakken als MCM (Media, Cultuur en Maatschappij) zoals deze zo trefzeker laat zien in zijn blog:

Dahm, morgen moet het toch maar ff gebeuren, die mother fokking kleine presentatie moet toch echt gedaan worden. Ik kan zeggen dat het onzin is, dat het nutteloos is, ik kan schreeuwen, smeken, huilen, lachen niets helpt…ik zal daar staan morgen. Natuurlijk is het niet lang, maar ik vrees dat ik dat wel zo ga ervaren.

Lees ook het hilarische verslag van een bezoek aan de bibliotheek:

Kheb voor dat MCM gebeuren zelfs nog in de universiteitsbieb gezeten, zieke shit. Ik heb ware doodsangst uitgestaan, dr liepen namelijkk allemaal "mensen" rond die heel goed bezig waren, en het engste waren de mensen die ergens zaten met een boek, muisstil zaten ze daar te lezen en onderstrepen…..brrr…de rillingen liepen me over mn rug.
En het ziekste komt nog, want ik zat zelf ook zo 15 minuten later…BAH, ik schaam me diep, zeer diep.

Ach, zolang ze bloggen en geestig schrijven is de hoop nog niet verloren…